و آن‌گاه سکوت، زبانِ خداست؛ جایی که ذهن خاموش می‌شود و جان آغاز به شنیدن می‌کند.

چون آب به جویبار و چون باد به دشت

هرگز غم دو روز مرا یاد نگشت

روزی که نیامده‌ست و روزی که گذشت